Umrumda Değilsin

Bugünlerde sıklıkla düşünüyorum da insan gerçekten insanlığından çok şeyler kaybetmiş. Dostum , canım dediklerimiz bile kendi dünyasına kapanmış, dostlar alışverişte görsün  tavrında iyi insanmış izlenimi yaratıp ,sıkışınca çareyi kaçmakta bulmuş. Markalı şeyler kullanmakla kendini adam yerine saydırmaya çalışmış, gece gündüz  duş almakla ruhundaki kirlerden arınamayacağını hala öğrenememiş. Mutsuzluğunun faturasını psikolojisi gereği savunma mekanizmasını devreye sokmuş ve başkalarına çıkartmış. Paranın kölesi olup kazanamadıkça  hırslanmış ,hırslanmış. Ya da sözde softa olup dini yönden dem vurmuş, oruç tutmayanların ,namaz kılmayanların , açık giyinenlerin zinhar cehennemlik olacağı fetvasında bulunmuş. Ama kalp kırmanın , ümit verip , söz verip yerine getirmemenin çok büyük  günah olacağını düşünmemiş ya da işine gelmemiş. Dilenciye para vererek iyilik yaptığını sanarak avunmuş.Egosunu rahatlatmış rahatlatmasına ama kendinden başkasını kandıramamış. Lafı inceden inceye karşısındakine giydirmiş, olmadı şaka yaptım deyip sıyrılmış. Daha olmadı herşeyle , herkesle dalga geçerek eksikliklerinin komplekslerinin hıncını almış. Çevremde böyle insanlar hep var , olacak da . Alıştım artık umrumda değil ,  nedense hiç etkilenmiyorum yaptıklarından . hatta hayatımdan çıktıkları için şükrediyorum. onları kendi hallerine bıraktım affettim de , acaba onlar her aynaya baktıklarında gördükleri yüzü affedebililecekler mi ?