18 Haziran 2026 Perşembe

İYİ Kİ KOMŞUMUN CAMINA DÜŞTÜ

 



  Serin bir akşam üstü kapı iki kere çalınıyor açıyorum. merdivenlerin dibinde saçları önüne düşmüş yakışıklı bir oğlancık. Bana birini soruyor anlamıyorum. Tahminime göre karşıya yeni taşınmış koşuların küçük çocuğunu çağırıyor. Sanırım yanlış zile bastın benim kapı numaram 1 onların numarası 2 diyorum. Kapıyı kapatıyorum. Ertesi gün yine aynı saatlerde kapı çalınıyor ve karşımda yine minik oğlancık ismini anlamadığım çocuğu çağırıyor. Bu sefer kapının önüne gelmiş benimle konuşuyor. Yanlış numarayı çaldın o 2 numara diyorum.

  Tamam diyor ama biz komşuyuz seninle. Peki tanışalım o halde diyorum. adını söylüyor bloğunun adını numarasını söylüyor . Ben de adımı söylüyorum. Bir anaokuluna gittiğini söylüyor. Komşum iyi akşamlar diyor ve kapıyı kapatıyorum. 

   Ertesi akşam üstü ben arabamı park edip siteden içeri girince hemen yanındaki arkadaşlarına bağırarak bakın o benim komşum diyerek yanıma koşup geliyor.

Kısa hal hatırdan sonra ben eve giriyorum.

Bu hemen hemen her akşam devam ediyor. Beni görünce nasıl heyecanla etrafındakilere bağırıyor o benim komşum o benim komşummm !..

Araya bayram tatili giriyor ve ne o ne ben ortalarda görünmüyoruz.

Yine bir akşam üstü arabamı park edip eve giriyorum ama onu görüyorum. 

  Tam üstümü değiştirirken kapının zili alacaklı gibi çalıyor. Allah Allah kimdir bu diyorum. Herhalde bakıcı yine bir şey unuttu vakit de geç oldu ondan telaşlı zile basıyor diye düşünürken karşımda benim küçük oğlancığı buluyorum. 

  Tam burası değil karşı daire demeye hazırlanırken benimki söze başlıyor kaç gündür seni görmüyorum iyi misin diye merak ettim geldim demez mi.

  İş yerinde üç gün görmese merak etmeyecek o kadar insan varken bu küçüğümün sözleri beni duygulandırıyor.

   Buyur eve gel diyorum. Gelemem annemden izin almadım diyor. Aferin sana çocuk diyorum. 

 Ertesi akşam bir arkadaşım geliyor bahçede arabayla ilgili bir işimiz var onu yapıyoruz. Bahçenin demirlerine dayanıp işiniz ne zaman biter diye soruyor. Daha var diyoruz. Tekrar geliyor işiniz ne zaman biter diye soruyor. Arkadaşım ne yapacaksın diye soruyor. Onunla bir şey konuşacağız diyor arkadaşıma da yüz vermiyor. Arkadaşım gidene kadar da etrafımda dolanıyor. Onun varlığından rahatsız oluyor. 

   Ertesi akşam üstü yine beni site bahçesinde karşılıyor ve bu kez yanındaki annesine beni tanıtıyor anne biliyor musun o benim komşum. Annesi de haa siz 1 numaradaki  ... Hanımsınız .

   Maşallah çok akıllı oğlunuz var diyorum ve eve geçiyorum.

   Ertesi gün beni görüyor ama pas vermiyor. Ertesi gün de yine aynı tavrı gösteriyor.

   Beni üzüntülere gark ediyor.

  Sanırım annesi tembihledi tanımadığımız insan diye düşünüyorum.

  Ama içten içe de üzülüyorum. Onun içten karşılamalarını özlüyorum.

  Yine bir akşam üstü bu sefer bütün sitenin bayanları kameriyede otururken beni davet ediyorlar. 

  O günden sonra tekrar aramız düzeliyor ve yine akşam üstleri beni heyecanla karşılıyor.

  Geçen akşam kapı yine delice çalınıyor. Benimki yine kapıda 

içeri girebilir miyim diyor 

  Tabiki buyur diyorum.

   Topumuz sizin camın önüne kaçtı alabilir miyim diyor

   Camı açıyorum uzanacağımız bir yerde değil 

  Sen aşağıya in ben uzun bir sopayla onu sana atarım diyorum.

  Aşağıda topu beklerken tüh zor oldu sana zorluk oldu diye üzülüyor. Ama arkadaşlarına da iyi ki komşumun camına düştü top demekten de geri durmuyor.

  iYİ Kİ BE ÇOCUK İYİ Kİ.

  Bakalım Önümüzdeki günler bize nasıl komşuluk ilişkileri sunar 

Sevgiyle 

Tigris

18.06.2026


20 Mayıs 2026 Çarşamba

YENİ UFUKLAR YENİ UMUTLAR


 


14 mayıs 1989 nasıl da heyecanlı taşınmıştık kaloriferli asansörlü yerleri halıfleks kaplı eve. 

Çeşmelerinden sıcak su da akıyordu.  Ne mutlu günlere tanıklık etti o duvarlar. Ne hüzünlü anları gördü geçirdi. Babacığımın bizden ayrılışını da gördü de bir türlü içine sindiremedi o acı dolu dakikaları.

dile kolay tam tamına 37 yıl .14 Mayıs 2026 son gecemizi geçirdik o evde. Duvarlara sinmiş sesler kokular anlar kahkahalar, hüzünler, gözyaşları .Hepsi geçit töreni düzenlediler o gece. 

asansör son kez indi 5. kattan. Kimseye bir şey söylemeden sessizce çıktık kapıdan.

Yeni eve yeni umutlara uçarak çıktık.

Taa ertesi gün kapıya gelen kamyonla anladılar komşular . Hiç anlam veremeden baktı kaldılar arkamızdan.

Kimseye bir şey söylemedim. Bu gidişin sorumlusu biraz da onlardı. Meşhur deyimdeki kötü komşunun ev sahibi ettirdiği bu sefer bizdik. 

Alt kattakinin sürekli kızgın çıkışları ,yandakinin dedikoduları, üst kattakinin her şeye kızmaları. Hepsi geride kaldı.

Halbuki kimseye zararımız yoktu. Sabah çıkıp akşam geldiğim evde anneciğimin sesi çıkmıyor benimse varlığımla yokluğum birdi.

Meraklı bakışların perde arkasına sinmiş fesatlıklarını geride bırakarak çıktık evden.

Nereye ve neden gittiğimizi kimsenin bilemediği.

Acaba evi sattık mı ,yoksa kiraya mı vereceğimizi hiçbir zaman öğrenemeyecekleri bakışlarıyla başbaşa bıraktık. 

şimdilerde sık sık kulaklarımızın çınlaması ondandır.

Kapıyı son kez gençliğimin en güzel anılarının üzerine kilitleyip çıktım evden. 

Yeni ufuklara yeni  umutlarla yelken açma vaktidir 

Vira Bismillah. 


Sevgiyle 

Tigris 

20.05.2026


1 Ocak 2026 Perşembe

CAFE TİGRİS 13 YAŞINDA

 CAFE TİGRİS 13 YAŞINDA 



Evvveeetttt hanımlar beyler. 

Bugün bloğumun doğum günü.

Cafe Tigris 13. Yaşını kutluyor. 

13 koca yıla neler neler sığmadı ki ?

Son yıllarda eskisi kadar ilgilenemesem de bloğum hayatımda en büyük sırdaşım oldu.

Hayatımın güncesiydi çünkü. 

Sevinçli anlarımı da hüznümü de hep onunla paylaştım. 

Onun sayesinde güzel insanlar tanıdım. 

Olabildiğince yazdım. 

Bazen bir gün içindeki sıradan bu ir şeyi ya da özlem dolu anılarımı. 

  Ben hayatta olduğum sürece yazmaya devam edeceğim. 

Cafe Tigris hep benimle benim nir parçam olarak hayatına devam edecek. 

Kim bilir  bu  gün gelir Cafe Tigris hayalim gerçek olur ve buradaki yazılarım duvarlarını süsler ya da bir kitap halinde kitapçı raflarındaki yerini alır. 

  13. Yaşın kutlu olsun Cafe Tigris 



Sevgiyle 

01.01.2026

TİGRİS  


31 Aralık 2025 Çarşamba

İLKLERİMİN YILI 2025

                     İLKLERİMİN YILI 2025


    


2025 yılını uğurlamaya saatler kaldı. 

Her 31 Aralık gecesi yaptığım gibi  bu sene de bir z raporu almam gerekirse 2025 benim için hem iyi hem de kötü anlamda ilklerin yılı oldu. 

   İlk arabam mavi boncuğum bu yılın mayısında geldi . 

  İlk defa araba kullanmaya başladım.

   Beni ilk defa bir arı soktu .

    İlk defa kolum alçıya alındı.

     İlk defa narkoz ve serum aldım .

     Ve ilk defa büyük bir eve sahip oldum. 

       İlk yeğenim evlendi.

30 yıllık meslek yaşantımda  ilk defa bir 24 kasımı raporlu olarak evde geçirmek zorunda kaldım.

     Bunların kimisi üstümden tır gibi      geçerlen kimisi hayatımda çok güzel pencereler açtı. 

Şu an aklıma gelmeyen başka ilkler de vardı sanki. Onlar da hatırladıkça anılarımda yaşasın artık.

Bu ilkleri yaşarken benim yegane dostum Güzel İnsan İlhan hocam hep yanımdaydı. Sırtımı  dağ gibi yasladığım güzel yürek her hüznümde acımı hafifletti . Mutluluklarımı iki katına çıkarttı. 

İşlerimin kolaylıkla ilerlemesi için her türlü imkanı sundu.

2025 zor olduğu kadar bir o kadar  da mutlu bir yıl olarak anılarımda yer alacak. 

  2026 için bir şey dilemiyorum. 

  Akışında neler yaşarım bilmiyorum. 

 Tek dileğim sağlıklı bir yıl geçireyim sevdiklerimle  ve beni seven dostlarımla dolu dolu geçen günlerim olsun. 


2025 hoşçakal 

Sevgiyle 

31.12.2025

Tigris

24 Kasım 2025 Pazartesi

KALBİM..

 


Nasıl da buruk bir gün.

Oysaki rengarenk  sımsıcak minik yürekler saracaktı kollarımı bu beyaz soğuk taş yığını değil.

Herkes  güzel dilekleriyle kutlayacaktı ya hani günümü.

Gözlerden uzaklık ,meğer kalplerden uzaklıkla aynı mesafedeymiş.

İkinci ailem dediğin yerde üveylikmiş payına düşen.

“Aramızda yoktun” demek için önce akıllarda  yüreklerde yer etmek gerekirmiş.

Nasıl da heyecanla beklemiştim, beni unutmazlar diye umut etmiştim.

Hiç mi değerim yokmuş, hiç mi hiç sevilmemişim.

Bu kadar mı anlamsızmış her şey.

Öğretmenin günüymüş. Pehhh

Anneee kolum ağrıyor en çok da kalbim…


Hüzünle

24.11.2025

29 Ekim 2025 Çarşamba

KAYBOLDUĞUM ANLARA….

 





Kuru bir sonbaharın sarı sevincinde allar beyazlar giymiş bir anında kayboluyorum. 

Kimdim ben ,nereye doğru akıyordu zamanım ?

Yokuş yukarı mıydı hep uçarı, arsız mutluluklarım?

Köhnemiş çerçevelerde çok eskide durmuş saatlere atıyordu kalbim. 

İkindiye doğru 14.26 diyordu soluk gün ışığı vurmuş , sıvası dökülmüş duvar.

Çocuk sesi de yoktu, ıssızdı  nedensizce çıkmaz sokak.

Aralık  yeşil pencereden tül perde havalanıyordu. Ruhunu rüzgara teslim etmiş,koparmak istercesine eski püskü çehresini. 

 Bir bebeğin ağlaması da yoktu yukarıdaki üç katlı aşı boyalı konakta. 

Sokaklar başka diyarların  insan güruhunun  işgalinde.

8 lerinde bir çocuk; bozkırın kıyıcığında , Anadolu kasabasının  sarı badanalı tek katlı ilkokulunun  bayramında alın en güzelini bürünmüş nazlı hilalin  gölgesinde kalbi kuş olmuş uçtu uçacak . Şiirle tanışıklığı o zamanlardaki karede hapsolmuş. 

Nerden bilirdi ki bir gün o sözleri kendi yazıp başka kuş yürekliler okuyacak. 

Özgürlük adına , aşk adına madalyalar donanıp gezecek kuş yürekli çocukları nereden bilecekti ki ?

Kahvenin buğusunda muradını almamış  nice özlemler tabağa ters düşüyor fağfuri fincandan dökülüp oturuyor kalp hanesine .

Bilmiyorlar, bilemiyorlar. Yüreklerdekini 

Akıyor zaman ters yönde dönenip duruyor insancıklar.

Son  demlerinde kalmış satılık konaklar mı yoksa üç kuruşa insan pazarında satılan kırık  kalpler miydi bu kadar acı çeken?

Her şey eprimiş , lime  lime olmuş hayatlar . İkindiye beş var. Şadırvan kurumuş güvercinler susmuş. 

Acıyla gıcırdayarak açılıyor küçük pencere vakti durduran o ana. 

Sevinçlerim poz vermiş ,geçmiş yaza nazire yapan ,parlak sarı ,kırık kiremit ve hazanın binbir tonunu giymiş  yapraklarla bir bir dökülüp yerlerde uçuşuyor.

Ruhum  ,küçük balkonda beyaz çamaşırlarla mandallanmış. 

 Akşamla kapanan bir kapının ardına saklanmış huzurla kucak kucağa.

Asmanın koyu gölgesinde uzuyorum ,uzuyorum ,kayboluyorum. ….


Sevgiyle 

Tigris

29 Ekim 2025

Öne Çıkan Yayın

Yalnızlığa Dair

Birine bağlanamayacak kadar        kalabalık yalnızlıklarım         var benim .  Tigris