14 mayıs 1989 nasıl da heyecanlı taşınmıştık kaloriferli asansörlü yerleri halıfleks kaplı eve.
Çeşmelerinden sıcak su da akıyordu. Ne mutlu günlere tanıklık etti o duvarlar. Ne hüzünlü anları gördü geçirdi. Babacığımın bizden ayrılışını da gördü de bir türlü içine sindiremedi o acı dolu dakikaları.
dile kolay tam tamına 37 yıl .14 Mayıs 2026 son gecemizi geçirdik o evde. Duvarlara sinmiş sesler kokular anlar kahkahalar, hüzünler, gözyaşları .Hepsi geçit töreni düzenlediler o gece.
asansör son kez indi 5. kattan. Kimseye bir şey söylemeden sessizce çıktık kapıdan.
Yeni eve yeni umutlara uçarak çıktık.
Taa ertesi gün kapıya gelen kamyonla anladılar komşular . Hiç anlam veremeden baktı kaldılar arkamızdan.
Kimseye bir şey söylemedim. Bu gidişin sorumlusu biraz da onlardı. Meşhur deyimdeki kötü komşunun ev sahibi ettirdiği bu sefer bizdik.
Alt kattakinin sürekli kızgın çıkışları ,yandakinin dedikoduları, üst kattakinin her şeye kızmaları. Hepsi geride kaldı.
Halbuki kimseye zararımız yoktu. Sabah çıkıp akşam geldiğim evde anneciğimin sesi çıkmıyor benimse varlığımla yokluğum birdi.
Meraklı bakışların perde arkasına sinmiş fesatlıklarını geride bırakarak çıktık evden.
Nereye ve neden gittiğimizi kimsenin bilemediği.
Acaba evi sattık mı ,yoksa kiraya mı vereceğimizi hiçbir zaman öğrenemeyecekleri bakışlarıyla başbaşa bıraktık.
şimdilerde sık sık kulaklarımızın çınlaması ondandır.
Kapıyı son kez gençliğimin en güzel anılarının üzerine kilitleyip çıktım evden.
Yeni ufuklara yeni umutlarla yelken açma vaktidir
Vira Bismillah.
Sevgiyle
Tigris
20.05.2026
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder