Ne zaman doğa ile buluşsam , sonsuz mavi kubbenin altındaki mucizeyle başbaşa kalırım .Sükut içinde doğanın yaşam sesine kulak veririm.Kırların bahar yeşili tonu üzerine rengarenk çiçekli basma elbiseleri üzerinde huzurun doruğuna varırım .O an kelebeklerin çiçeklerle dansı içimdeki kelebeklerle yarışa girer.Gözüme takılan karıncaların telaşında insanları görürüm , sonsuz boşlukta ne kadar da küçük ve değersiz olduğumuzu hatırlarım .Kuşların en doğal makamdan okudukları hiç duyulmamış güzellikteki şarkılarında hüznü , sevinci hissederim .Yeni tomurcuklanmış kuru dalların arasından yakıcı sarı top burdayım diye alnıma dokunur.Başımı çeviririm maviliğe . Açarım ellerimi binlerce kez mucizenin sahibine şükrederim , aklımın eremeyeceği sırlarla dolu yarattıklarına ve her bir güzellikte O'nu hatırladığıma .
Sonsuz boşlukta ne kadar küçüğüz değil mi? Ama bunu unutur çoğu zaman insanoğlu..:(
YanıtlaSilŞükretmek.....
Her zaman içinde bulunduğu duruma şükretmek....
Unutmamak adına her an mucizelerin farkında olmak gerek
SilNe güzel herşeyi kısa bir sürede olsa geride bırakıp doğayla başbaşa olmak ne kadar güzel en güzeli ni yapmışsınız hocam en rahat yer doğayla olmak :)
YanıtlaSilEn güzel öğretmen doğadır, sana neden dünyada var olduğunun cevabını en iyi şekilde verir. Görmesini bilirsen
SilNe guzel sey insanin herseyi hissederek yasayabilmesi :)
YanıtlaSilHissetmezsek insanlığımız nerde kalır.
SilDoğa her zaman banada hep iyi gelmiştir. Seni takibe aldım. Ben de bloğuma beklerim.
YanıtlaSilhttp://www.bakbuharika.com/
sukretmek cogu zaman unutuyoruz aslinda gunluk kosusturmaca icerisinde, daha çok hatirlamak, hatirlatmak dilegiyle
YanıtlaSilSevgiyle...
Sil